So begin die storie

Lindiwe se oupa was ’n vuurtoringwagter. Hy het in ’n wit huisie gewoon aan die voet van ’n rooi-en-wit toring, op ’n rotspunt waar die wind nooit ophou waai nie. Elke Julie-vakansie het Lindiwe by hom gekuier, en elke aand het sy saam met hom die honderd-en-twaalf trappies geklim om die lig aan te skakel.
Sy het presies geweet hoe dit werk. Bo in die toring is ’n lamp, nie veel groter as ’n spanspek nie. Maar rondom die lamp is ’n lens van dik glas, hoër as Oupa, wat die lig in een sterk straal bymekaarmaak. ’n Motor draai die lens stadig om en om. Van die see af lyk dit dan of die lig flits. “Elke vuurtoring flits op sy eie manier,” het Oupa haar geleer. “Ons s’n flits een keer elke tien sekondes. Dit is soos ons naam. ’n Skipper wat dit sien, weet presies waar hy is. En hy weet waar die rotse is.”
… Die storie het 16 bladsye. Elke woord lig op soos dit voorgelees word.
Luister na die hele storie, gratis








